"من نمیدونم فردا چی میشه. من نمیدونم چقدر زنده میمونم. من نمیدونم
گوشیم چطوری کار میکنه. من نمیدونم بدنم چطوری کار میکنه. من
نمیدونم تقریبا هیچ چیزی چطور کار میکنه. من نمیدونم چرا اینجام. من
نمیدونم به کجا میرم. من نمیدونم چه چیزایی رو نمیدونم. من نمیدونم چرا
دارم این کار رو میکنم."

نگو نیمه پر لیوان رو نگاه کن...

اصلا لیوانی در کار نیست.

رفتم حموم مغزم پر فکر بود...کلی کوفت میخواستم بنویسم

اومدم بیرون... صفحه خالی :|

نمیدونم... دلبستگی؟وابستگی؟ نمیدونم!ولی یه دنیا بینش فرقه! چند شب پیش بهم گفت عاشق شده...گفت مطمئن نیست اصلا عشقه یا نه. میخواستم گریه کنم.سرم رو بکوبونم به دیوار و کتابامو پاره کنم ، ولی فقط نشستم روی صندلی پشت میز و به دیوار خیره شدم...انگار تمام انرژیم یه دفعه از بین رفت! میدونم که من نیستم!!! یعنی مطمئنم. چون اولا فقط خودم انقدر منحرفم که اینجوری فک کنم و ثانیا اصلا اگر هم میشد آدمی مثل اون آدمی مثل من رو برای این درام ها انتخاب نمیکنه. فکر کنم بدونم کیه...حتی قبلش شک کرده بودم. نه به عشق! به این که یه چیزی عوض شده... کی تموم میشه ای خدا؟!

گفت : خب این که مشکلتو به کسی نگی که کمکی نمیکنه!الان لمس شدی باید یکی تحریکت کنه یه چیزی حس کنی... گفتم : خب از کجا میدونی خودم سعی نکردم از لمسی دربیام -خودت تنهایی سعی کردی. مثلا آدمی که تو چاه افتاده که نمی تونه تنهایی از چاه در بیاد. -شاید نخواد از چاه در بیاد! خندید و گفت : عاقا این کیه؟! من می شناسم؟ عاخه بگو چی شده؟ -ببین فک کن مثلا من به یه عادم بیشتر از هر کسی توی دنیا اعتماد دارم و اونم همینطور به من. حالا اگه یه چیزی بشه من مجبور شم برادر این عادم رو بکشم و این آدم اونقدری توی شهر قدرتمند باشه که توانایی تبرعه کردن من رو داشته باشه... حالا من باید چیکار

من بی تو از خود نشانی نبینم،

تنهاتر از هر چه تنها

همداستانی نبینم.

با من بمان ای تو خوب، ای یگانه

برخیز، برخیز، برخیز

........

الا دریاب - می گفتم به دل - دریاب

تو عمری در کویر خشک سرکرده،

اگر جوئی همان است این، همان دلخواسته نایاب

شب است و بیشه باران خورده و مهتاب...

........

تو ای پری کجایی؟